جايگاه نماز در سيرهء معصومين ( عليهم السلام ) نماز در سيرهء معصومين ( عليهم السلام ) نقش برجسته‌اى دارد . پيامبر گرامى ( ص ) در طول بيست و سه سال كه مسئوليّت سنگين و طاقت‌فرساى رسالت را بر عهده داشتند ، بسيار از نماز استمداد مىكردند . انصافاً به منزل رساندن آن بار سنگين با وجود موانع متعدّد و مختلفى كه بر سر راه پيامبر ( ص ) وجود داشت ، فقط با استعانت از نماز امكان‌پذير بود . و در آخرين لحظات عمر شريف نيز با سفارش مسلمانان به نماز ، از دنيا رحلت فرمودند . اميرالمؤمنين ( ع ) نقل مىكنند در حالى كه سر مبارك پيامبر ( ص ) در دامن من بود ، مرتّب مىفرمودند : « اللَّهَ اللَّهَ فِي صَلَاتِكُمْ وَ مَا مَلَكَتْ أَيْمَانُكُمْ » « 1 » تا از دنيا رفتند . دو نكتهء مهم در آخرين وصيت پيامبر اكرم ( ص ) مشاهده مىشود . اوّل : اهميّت به نماز و دوّم : خوش‌رفتارى با زيردستان . در واقع پيامبر ( ص ) قصد دارند با اين وصيّت ، به مسلمانان بفهمانند كه با دو بال رابطه با خداوند و رابطه با مردم ، مىتوان به سوى سعادت و رستگارى صعود كرد . همسران پيامبر اكرم ( ص ) نقل مىكنند كه وقتى مؤذّن اذان مىگفت ، آن حضرت به اندازه‌اى تلاطم درونى پيدا مىكردند و تغيير حالت مىدادند كه گوئى ما ايشان را نمىشناختيم و آن حضرت نيز ما را نمىديدند . « 2 » سير در سيرهء ساير حضرات معصومين ( عليهم السلام ) نيز ، اهميّت و توجّه فوق‌العادهء آن ذوات منوّر به نماز را روشن مىسازد . در تاريخ آمده است كه « ليلة الهرير » « 3 » شب سختى براى اميرالمؤمنين ( ع ) و ياران ايشان بود ؛ امّا اميرالمؤمنين ( ع ) در وسط ميدان نبرد ، در حالى

--> ( 1 ) . مستدرك الوسائل ، ج 15 ، ص 457 ( 2 ) . عدّة الداعى ، ص 152 : « كَانَ رَسُولُ اللَّهِ ص يحَدِّثُنَا وَ نُحَدِّثُهُ فَإِذَا حَضَرَتِ الصَّلَاة فَكَأَنَّهُ لَمْ يعْرِفْنَا وَ لَمْ نَعْرِفْهُ » ( 3 ) . « ليلة الهرير » يعنى « شب غرّش » ؛ ر . ك : مظهر حق ، ص 252